منصورکوه

سایت ما www.a4-france.ir

  روستاهاي شهرستان دامغان

در اطراف و پيرامون دامغان در حدود چهارصد آبادي كوچك و بزرگ پراكنده شده كه كم و بيش معمور است و اگر از طرف دولت و مردم نسبت بآبادي آنها كوشش و همت شود نه تنها براي مالكين سودسر شاري خواهد داشت بلكه براي كشور نيز بسيار مفيد خواهد بود.

 

آباديهاي اطراف شهر:

اقباليه 153 نفر   قلعه نو 37 نفر - اسمعيل آباد60 نفر - شمس آباد 267نفر - باقر آباد153 نفر - برم و مهدي آباد 1424 نفر - جعفر آباد97 نفر - وركيان589 نفر جزن1813 نفر صدر آباد509  نفر فيروز آباد 441 نفر حسين اباد 334 نفر زرگر آباد485 نفر نصر -آباد 80 نفر سعد آباد 114 نفر - غني آباد 380 نفر شاهان 204 نفر علي آباد184 نفر -عبير آباد327 نفر - عبديا100 نقر قلعه آقا بابا 185 نفر - عباس آباد443 نفر -مايان937 نفر - جمعيت آباد و محمد آباد382نفر - امامزاده جعفر و ابراهيم آباد62 نفر - و امرزان 761 نفر - حاجي آباد296 نفر.

 

دامنكوه:

امام آباد579 نفر -بق650 نفر -مهماندوست (1)1319 نفر جعفر آباد 87 نفر حسين آباد584 نفر - دولاب 57 نفر  حداده(2) 26 نفر - كلاته ملا1161 نفر نعيم آباد 558 نفر - طاق 466 نفر - مراد آباد301 نفر - مومن آباد و عبدالله آباد566 نفر - زرين آباد670 نفر - عشرت آباد 57 نفر - قادر آباد201 نفر - خرازه759 نفر.

 

3- صرصر:

امير آباد 1668 نفر - علي آباد89 نفر - صيد آباد 1091 نفرحاجي آباد -143 نفر دولت آباد 490 نفر - رضي آباد 290 نفر، عوض آباد125 نفر - عمروان 833 نفر علي آباد مطلب خان617 نفر عبدالله آباد400 نفر - فيروز آباد345 نفر -قدرت آباد153 نفر   قوشه 174 نفر - حجاجي400 نفر -حسين آباد37 نفر - قاسم آباد 23 نفر بخش آباد220 نفر - شير آسيان 428 نفر.

 

4- رستاق:

ابراهيم آباد46 نفر - اقبال آباد 49 نفر - حسن آباد784 نفر -خورش32 نفر -خورزان283 نفر -سلطانيه114 نفر -سبحان و فتح آباد344 نفر -علي آباد 159 نفر - شوكت آباد190 نفر - شريف آباد407 نفر 445 نفر - عليان 675 نفر -فخر آباد 234 نفر - فرات539 نفر   قاسم آباد و احمد آباد447 نفر - كلا و حسين آباد 310 نفر - كلات خوان 5 نفر كبوتر خان 74 نفر   مرحمت آباد147 نفر مجيد آباد 48 نفر - رومنان 133 شريفيه136 نفر - معصوم آباد 149 نفر

 

5- رودبار:

آهوانو498 نفر - آستانه 290 نفر -(((((((((((((((((( منصور كوه 243 نفر))))))))))))))))))))9 -توبه 493 نفر قلعه 1380 نفر - ورزن949   كلاته1688 نفر نمكه102 نفر.

 

6- دروار:

تويه 2430 نفر -دروار1665 نفر - صح646 نفر.

 
 

گويش مردم دامغان گونه ای از زبان اصيل فارسی است که با لهجه مردم خراسان پيوستگی دارد. اين گويش در تمامی مناطق دامغان يکسان نيست:ـ در مناطق شمالی به دليل نزديکی به منطقه مازندزان با اندک تفاوت مردم به لهجه طبری سخن می گويند (به استثنای روستای ديباج که از ويژگی خاص برخوردار است و اين به تاريخ منطقه باز می گردد که خود جای تحقيق و تامل بيشتر دارد.)

ـ روستاهای جنوبی حاشيه کويری دامغان نيز سخت تحت تاثير مناطق مرکزی ايران بوده و به فراوانی لغات و واژه های آن صفحات را می توان ديد (روستای کوزر را استثنا می کنيم که آنان به نقل از چندين تن از اهالی، از اقوام مهاجر عربستان هستند.)

ـ روستاهای شرقی دامغان نيز به گويش شاهرودی نزديک است.

عمده خصوصيت لهجه مردم دامغان در نحوه ادای کلمات و تغييراتی اندک در آن است:

در اول شخص مفرد تعدادی از افعال بدين گونه تغيير می يابد:

   
   

خوردَم  -----  خُوردُم                      شنيدَم  -----  شنيدُم                  خَريدَم  -----  خريدُم

گفتَم  -----   گفتُم                             بريدَم  -----  بريدُم                   داشتَم  -----  داشتُم

   
    ـ در گروه ديگر از افعال بدين طريق:    
    آمَدَم  -----  آمِدُم                            گشتَم   -----   گِشتُم                      بَستَم   -----  بِستُم    
    ـ در گروهی ديگر شکل آن اندک تفاوتی می کند که قاعده خاصی ندارد:    
    چيدَم  -----  چيندُم                         ايستادَم  -----  اِستادُم                 اُفتادَم  -----   اِفتيدُم    
    ـ در اسامی نيز تغييراتی داده می شود:    
    اسماعيل ----- اسميل                      شکم ----- شُکُم                         روغن ----- روغان    
    ـ به آخر تعدادی از کلمات نيز واو اشباع شده افزوده می گردد:    
         
    به جز تغييرات پيش گفته در زبان مردم و تداول آنها لغات اختصاصی وجود دارد که اغلب ريشه در زبانهای باستانی ايران دارد.    
    شما کاربران گرامی می توانيد با کليک بر روی لينک های مربوط به اين صفحه با بخشی از لغات و گويش های مخصوص دامغان ها که به ترتيب حروف الفبا جمع آوری شده است آشنا شويد    
   
الف آ ب پ ت ث
ج چ ح خ د ذ
ر ز س ش ص ض
ط ظ ع غ ف ق
ک گ ل م ن و
ه ی        
   
     
دامغان شهری است که حوادث تاریخی بسیاری را مشاهده کرده است ، حوادث تلخ و شیرین ، زیبا و زشت ، اما با این حال همچنان ایستاده است و با اتکاء به گذشته درخشان خود به پیش می رود تا دوباره آن شکوه و عظمت خود را به دست آورد. مردمان این سرزمین استقامت و ایستادگی را از گردکوه و سادگی و صداقتشان را از کویر مسطح و صاف به ارث برده اند و بارها در مقابل حمله متجاوزان پایداری و مقاومت نمودند. این شهر از همان ابتدا به عنوان یک شهر مهم مورد توجه شاهان و سلاطین قرار داشت و در زمان تسلط اسماعیلیان بر این مناطق ، دامغان به عنوان یکی از پایگاههای اصلی فرقه اسماعیلیه از شهرت خاصی برخوردار بود. قلاع گردکوه ، منصور کوه ، مهرنگار ، آهوانو و... از جمله مناطق مهم قلمرو اسماعیلیان مطرح بوده است و در زمان حمله مغولان به ایران و پس از غارت های فراوان و همچنین فتح قلعه الموت تا سالهای سال نتوانستند استقامت مردم دامغان را بشکنند و قلعه گردکوه را فتح نمایند. این شمایی از وضعیت و زندگی مردمان آن دوران بود که در برابر زور و ستم تن به ذلت ندادند و اینک مهمترین نشان آن دوران همان قلعه های نیمه ویران می باشد که از فرسایش آب و خاک در امان نمانده اند و حال در این گزارش کوتاه ، توضیحات مختصری را در مورد قلعه منصور کوه به نظر کاربران محترم وب سایت تاریخانه می رسانیم و امیدواریم که این مطالب روزنه ای برای شروع مرمت و بازسازی این گونه اماکن تاریخی باشد.

منصور کوه نام روستایی است در فاصله 17 کیلومتری شمال دامغان و جاده ورودی این روستا بعد از پل آهوانو در مسیر چشمه علی قرار گرفته است. جاده خاکی است به صورتی که تنها یک اتومبیل میتواند از آن عبور نماید. وجود سیلاب های فصلی بخشی از این جاده خاکی را دچار فرسایش کرده است و پستی و بلندی هایی را به وجود آورده است روستای منصور کوه از دو بخش تشکیل شده است بخش قدیمی که تقریباً خالی از سکنه است و بخش جدید که نوساز بوده و به صورت خانه های ویلایی ساخته شده است که تنها در مواقعی از سال که هوا مناسب می باشد در آنجا زندگی می کنند در این محل چشمه ای نیز قرار دارد که پس از بیرون آمدن از زیر کوه به یک استخر بزرگ وارد می شود این استخر در محلی است که به تمامی روستا اشراف کامل دارد. چند باغ نیز در بخش قدیمی آن به چشم می خورد که هنوز درختان آن پابرجا مانده است. وجه تسمیه این روستا به خاطر کوهی است که روستا در کوهپایه آن بنا شده است و به «منصور کوه» شهرت دارد از داخل روستا که به کوه نگاه می کنید یک برج بزرگ را در اواسط کوه می بینیم و همچنین چند دیوار مخروبه اما زمانی که به آن برج می رسیم برج دیگری را در سمت شمال شرق آن مشاهده می کنیم که سالمتر و بزرگتر از برج اول به نظر می رسد. بالا رفتن از کوه بسیار مشکل می باشد بخشی از کوه که به سمت روستاست دارای سنگ های بزرگ و کوچک فراوانی می باشد که به صورت لغزنده ای بر روی هم قرار گرفته اند و اگر کسی قصد بالا رفتن از این قسمت را داشته باشد باید به سختی از آنجا عبور نماید. بنابراین صعود از این قسمت سخت و مشکل است. اما بخشی از کوه که از سمت روستا قابل رؤیت نیست مکان مناسبی برای بالا رفتن است البته مرور زمان سنگ ها و مسیر اصلی صعود به کوه را که مخصوص ساکنان قلعه بودهاز بین برده است. در قسمت پایین کوه حفره ای قرار دارد که ارتفاع ورودی آن یک متر می باشد و پس از یک پیچ و شیب تند در تاریکی انتهای آن ناپدید می گردد. پس از عبور از روی تخت سنگ ها به بخش پایینی برج اول می رسیم که به صورت یک دالان با چندین پنجره به صورت مارپیچ به داخل برج راه دارد. از بین پنجره ها و همچنین برج می توان جاده دامغان ـ چشمه علی و همچنین ویرانه های قلعه روستای آهوانو را مشاهده کرد. سد دامغان نیز به خوبی قابل رؤیت است که البته این صحنه در قدیم مطمئناً تنها دشتی بوده که رودخانه چشمه علی از آن عبور می کرده است. از این قسمت ، برج دوم که در سمت دیگر کوه بود به خوبی دیده می شد برای رسیدن به آن باید به قله کوه برویم و از آنجا با یک سراشیبی تقریباً ملایم به برج می رسیم. در فاصله بین این دو برج تا قله دیوارهای مخروبه ای از سنگ و همچنین سفالهای شکسته ای به چشم می خورد که نشان از زندگی در این مکان داشته است. البته اینجا نیز از دستبرد حفاری های غیر مجاز در امان نمانده است و گودالهایی به صورت پراکنده در قسمت های مختلف به چشم می خورد. در قسمتی نزدیک به قله کوه فضایی نسبتاً مسطح قرار دارد  البته مرور زمان باعث ایجاد پستی و بلندی های بسیاری در این بخش شده که موجب گشته است فضاها و ساختمان های قلعه قابل تشخیص نباشند. قسمت بالایی برج دوم نیز مانند برج اول از بین رفته است. برای ورود به برج باید از یک دالان تنگ با شیب تند عبور کنیم قسمت انتهایی این دالان به پایین ترین بخش برج (احتمالاً در گذشته مسیر ادامه داشته است)می رسد که فضایی است بزرگ و تا قسمت بالایی برج هیچ سقفی وجود ندارد اما چوب های ضخیمی که در بخش هایی از دیوار به چشم می خورد نشان می دهد که این برج چند طبقه بوده است. در همان دالان ورودی بخش  دیگری وجود دارد که در میانه برج قرار گرفته است که درب ورودی آن به دلیل ریزش تا حدودی بسته شده وتنها به صورت نشسته می توان از آن عبور کرد این بخش نیز دارای فضایی تقریباً نیم دایره و کوچکتر از قسمت انتهایی برج می باشد. همچنین پنجره هایی بر روی دیواره برج تعبیه شده که یک نفر به صورت دراز کش می تواند به دیدبانی مشغول گردد. این پنجره ها به گونه ای تعبیه شده که تمامی اطراف برج را تحت پوشش قرار داده اند.

در پایان باید این نکته را خاطر نشان کنیم که قلعه منصور کوه از نظر نوع مصالح به کار رفته در آن و همچنین موقعیت مکانی می تواند یکی از مکان های بسیار خوب جهت بازدید تورهای مسافرتی و سیاحتی در شهرستان دامغان باشد.